我的家 • Hiraeth

19:00 – 19:30     inloop
19:30 – 19:45     start event welkom
19:45 – 20:00     film vertoning
20:00 – 21:00     in gesprek met

Soorien Zeldenrust

21:00 – 21:30     afsluiting en einde

我的家 my home • Hiraeth

Geboren in China en opgegroeid in Nederland. Enkel achtergelaten met een briefje met mijn datum en een tijdstip wanneer ik geboren ben.
Grote ogen nieuwe wereld. Vroeger en nu nog steeds te maken met de vooroordelen die het met zich meebrengen om eruit te zien als een Chinees, maar opgegroeid te zijn als Nederlander.

Een film over mijn ervaring als Friese Chinees omtrent racisme en adoptie.
Na de filmvertoning zal ik dieper in gaan op de film en over mijn adoptie met Soorien Zeldenrust, adoptiespecialist en coach.  
Er is ruimte voor het publiek om in gesprek te gaan en vragen te stellen aan ons beide. Met dit evenement is mijn doel om mensen te verbinden en te informeren. Dit is mijn verhaal.




This is for all the mothers who gave birth,

the very first moment skin touched skin

the very first sound and relief

that the child began to weep


You left me a note with your handwriting,

a note with my date of birth and the time I was born

I try figuring out why a mother leaves a child

I believe that a mother’s love is unconditional

I think where you could be

do you think of me?


I wonder if you’ve heard of the language I speak

the things I drink or the stuff I might eat,

The sugar-bread and the cheese, the milk I drink away

like you would drink your cha 茶, all day


I wonder if people would have known

in which ways we look alike

or how our traits might be similar
of course there is difference in modernity,

property and flexibility the diversity of religion
and all the differences in ethnicity


The judgment is that positive

discrimination is something we should proudly own,
like how well we integrate or speak the language,

how we work hard without complaint

It’s a bad judgement to make - to think - positive discrimination isn’t a mistake


I don’t want to emphasize our differences 

but focus on what makes us the same instead

Don’t you think we share some similarities?

the same laugh when we are happy, or the

frown when we’re sad?


I tried to find meaning in you, 

So the closest thing I could do

was to visit the country you were in

so I could find a part of me and be a part of you



This is for all the men who wanted to become a father,

for the ones who participate but underestimate

those who took responsibility, the obligation
to raise a child, without hesitation 


you left me with words when I tried to speak,

nowhere to be found, no place to seek

I try to explain what happens when a father

leaves a child

when a child can’t  find the words to

say “I need you here with me”

I just wonder why you left, then stopped

thinking about where you could be


I wonder if you’ve heard of here

The tulips and the windmills, the people

with clogs on their feet,

the dikes and canals, orange is our colour

and we cycle all day

we’ve got all of them, but we’re more than

the stereotype in a way


And I look at the people and wonder

why equality isn’t prevailing in terms of being human?

Why are we afraid to get judged before we even speak?

having the decency of righteousness instead of being patronizing:


Always asking: “where are you REALLY from?” or “did you eat dog for dinner?”,

and if my parents owned a lestaurant, while they made fun of our accent,
 They would wonder if I got my math degree and how well I could see

but I got so tired of all the prejudices and stupidity


I don’t want to focus on how we differ,

but more about what makes us similar

recognition for who we are and what we do,

instead of being divided  in gender and

age, colour of skin, wealth or poverty  it shouldn’t

be the reason for blame 

why should we fight? 
if we live on the same earth

and we breathe the same air


I tried to capture a place in my heart

thinking of where It could all start so

I tried to find a part of you

and discover a part of me



This is for the children who were raised

with the same love under the same sky,

the children who weren’t judged and

were born to be cherished

The ones who were given a conscience

to hear, see and speak.


I tried to reach you with this note

I want you to know how I’m so much older now

and that I still celebrate my birthday

as the years pass, I still struggle with separation
but I had to grow and bend to learn where I wanted to be 

Because I wonder if you know how
someone can grow from caterpillar

to butterfly and to be more than the eyes can see.

We don’t always need words to express what we mean.

within my power and words,

I write this to you, to tell you who I’ve become,

what I’ve done what I’ve seen and who I am trying to be

I might be the proud Frisian born in China
The Chinese Dutch speaking guy,
The woman grown all blonde and tall
 teaches Chinese better than you all. 

We are the children given life to
be raised by blood or by heart
we were not born to condemn but to see


We were the ones that are given the opportunity to make a difference,

to give life meaning to think before we speak, and look before we judge

we are the ones who can bind together to stand side by side 

we are all someone.
I am someone.

I am not your stereotype,
We are not your stereotype


We are more than faces on the surface
And we are definitely not yours to judge 

















































Dizze is foar alle memmen dy’t bernen

fan it earste momint fan hûd op hûd

de earste rop en lucht dy’t it joech

mei it skriemen fan it bern


fan dy ha ’k in briefke dêr’tst op skreaun hiest

in briefke mei datum en tiid dat ik berne waard.

Ik wol eins witte wat der bart wannear’t in mem in bern ferlit

wannear’t in bern mem ferlit en sy net wit wêr’t harres is

Ik sil it nea witte, mar de leafde, leau ik, fan in mem is sûnder betingst.


Ik freegje my ôf, hast heard fan ’e taal dy’t ik praat

en it drinken hjir of wat ik faaks yt

de sûkerbôle en tsiis, de molke dy’t ik mei

gelyk oan dyn cha (cha = tee) oerdei

Ik freegje my ôf oft se witte soene

fan ’e likenis yn antlit en ús dwaan

fansels is der wol ferskil yn modernens, yn kapasiteit en fleksibiliteit

it ferskaat fan leauwen en allegear ferskillen wol yn etnisiteit


It oardiel giet dat posityf diskriminearjen ta ús blydskip erkend wurde moat

bygelyks ús yntegraasje, ús goed Nederlânsk, altyd troch sûnder eameljen

as ien wat seit en oanstjit jout, wêrom soe ik my net fersette?

It is mar in min oardiel datst hast, asto posityf diskriminearjen net sjochst as fersin


Ik wol net de klam op ús ferskillen ha

mar rjochtsje my ynstee op wat ús ferbynt.

Tinkst wol dat der wat oerienkomt tusken ús?

deselde laits as ik bliid bin, of de fâlden by fertriet?


ik ha om de sin fan dy socht

en it fierste gien dat ik komme mocht

om te sjen yn it lân dêr’tst wennest en ferbleaust

en fyn in diel dat myntes is

en wês in diel fan dy



Dizze is foar alle manlju dy’t graach heit wurde woene,

dizze is foar dejingen dy’t ûnderdiel binne, mar ûnderskatte

dizze is foar har dy’t ferantwurdlikheid namen, de ferplichting

om in bern grut te bringen sûnder wifeling


fan dy ha ’k de wurden doe’t ik prate woe,

gjin wurd fine kind gjin boek krije kind

Ik wol eins útlizze wat der bart wannear’t in heit in bern ferlit

en in bern de wurden mist en sis ‘Ik ha dy nedich hjir’

Ik tink noch, wêrom bist fuort, mar hold op mei wêr’tst wêze kinst


Ik freegje my ôf, hast heard fan Nederlân

De tulpen en de wynmûnen, minsken dy’t klompfuotten ha,

de seedyk en grêften, oranje de kleur en altyd op ’e fyts

ha wy allegear, mar sa’n byld dat in oar fan ús hat, is eins te lyts


En ik sjoch nei de minsken, tink nei, wêrom’t gelykheid net erkend wurdt

wat minsk wêzen oangiet en mei it fermogen binnen binlikens

ynstee fan op delsjoen te wurden en ús ferlamme te fielen

omdat wy bang fan in oardiel binne, foardat wy ek mar prate


Altyd de fraach fan, wêr komsto wei, watfoar jûnsiten hasto hân

en oft ús heit en mem in lestaurant hiene, wylst se de gek hiene oer de letter R

Sy benijd, hie ik myn wiskundediploma en hoe goede eagen oft ik ha

mar ik waard wurch fan alle foaroardielen en domheid o sa


Ik wol de fokus net op hoe’t wy oars, mar hoe’t wy gelikens binne júst

erkenning foar wa’t wy binne en wat wy dogge, ynstee fan ferdieling

yn geslacht en leeftiid, hûdskleur, rykdom of earmoed hoege gjin skuld op te lizzen

Wy libje op deselde ierde en azemje deselde lucht, wêrom soene wy fjochtsje

as wy gewoan ien sjen kinne as weardich, gelyk yn dizzen.


Ik woe in plak fêstlizze yn it sin

en tocht oan in mooglik begjin

it fierste dat myn tins by dy komme koe

wie oan mysels te tinken, liet in diel yn my

in diel fan dy wurde.



Dizze is foar de bern dy’t opgroeiden mei deselde leafde

ûnder deselde loft, dizze is foar de bern dy’t gjin oardiel krigen,

dejingen dy’t gjin stim hân hiene mar der wiene foar leafde

dejingen dy’t de kâns krigen foar in libben


Ik woe dy berikke, mei dit briefke woe ik dy witte litte

hoe’t ik safolle âlder bin en noch altyd myn jierdei fier

nei al dy jierren ha ik noch altyd muoite mei feilige fêstens

Ik moast groeie en bûge, om te learen wêr’t ik wêze woe


Omdat ik benijd bin oftst witst hoe’t ien groeie kin

fan rûp ta flinter en om mear te wêzen as

dêr’t it each op falt. We hoege net altyd wurden

as wy wat sizze wolle.


Ik sil dit opskriuwe yn myn fermogen om dy ta te sprekken

om dy te sizzen wa’t ik wurden bin, wat ik dien ha

wat ik sjoen ha en wa’t ik besykje te wurden

Ik tocht altyd oan wa’t ik bin, as net ien my sjocht?


Ik mei dan in grutske Fries wêze berne yn Sina

De Sineeske Hollânskprater dy’t wol wit

Dat de frou, blûn en grut wurden

better Sineesk jout as jim allegear.


Wy binne de bern mei it libben en

wês grut brocht troch bloed, of troch it hert

wy binne net berne om ôf te jaan mar te sjen

wy binne dejingen mei de gelegenheid

om ferskil te meitsjen, it libben sin te jaan

te tinken foar’t wy prate, sjen foar’t wy oardielje

wy binne har dy’t meiinoar kinne

neistinoar steane


Ik bin der ien, wy binne der ien,

wy binne mear as gesichten op it oerflak

en wis net hast ús te beoardieljen

wy binne net dyn stereotyp ~

Dankwoord en sponsor

Mijn dank gaat uit naar Deirdre Welmoed Breider en Marijn bruinen en de figuranten, zonder jullie was deze film niet tot stand gebracht.
Bedankt Soorien, die met mij in gesprek gaat. Hoang Thien Phan van toko Saigon voor de sponsor.

Merlijn en mijn docenten voor het bewaken van het proces en iedereen die een donatie heeft gedaan.

Vertalingen gemaakt door Chuyi Huang (Chinees) en Joël Huitema (Fries)

  • Black Instagram Icon



This site was designed with the
website builder. Create your website today.
Start Now